آزاده عصاران: عکس Archives

Main

عکس Archives

April 26, 2007

مدونا؛ قهرمان نوجوانی ما

مدونا را با پوسترهایی می شناسم که آن روزها در کیف های خاکستری و سیاه مدرسه زیر جامیزی، جا به جا می شد.

مدونا برای من زنی بود که بارها و بارها به خاطرش دختران را به دفتر مدرسه می خواندند؛ زنی که روزهای بلوغ را با او بین همشاگردی ها کشف می کردیم. زنی که می توانست با هر که دوست دارد بخوابد؛زنی آزاد ،با بیش از 160 سانتیمتر، در ویدئوهایی که خطر دست به دست شدنشان را به خاطر دیدن یک بوسه، به جان می خریدیم.شایدهم برای دیدن لباس جدیدش.یا چشم های سبزی که مردان را به زانو درمی آورد....یا رقصش..

چیزی نبود که بدانیم..کسی نبود که بشناسیم...او هر بار باعث می شد مادری به مدرسه بیاید و پای برگه ای را امضا کند.در کنار نام او بود که بازجو به همکلاسم مفهوم فاحشگی را یاد داده بود.او را با فیلم ویدئویی درک کردم که همکلاسی مان را ده روز به بازجویی کشاند و افسرده روی نیمکت مدرسه برگرداند.

این روزها مدونا را مدام می بینم؛ او مارک متوسط لباسی را تبلیغ می کند،که همه جا هست.

MadonaH&M


او آنجا،بین لباس های مارک H&M ایستاده و کسی کاری به کارش ندارد. هر شب در شبکه های مختلف می آید ودر آگهی تبلیغاتی این مارک ،رو به دوربین، مدل موردعلاقه لباسش را توضیح می دهد.

نمی دانم چند دختر و پسر دیگر،مدونا را با ترس ،اخراج و محرومیت از درس،شناختند.

May 2, 2007

من راه خانه ام را گم کرده ام آقایان!

یادت هست آن روز که گفتی،مقابل آسانسور ایستاده بودی و هر چه فکر می کردی،یادت نمی آمد خانه ات کدام طبقه است؟
و من حیرت زده ،گفتم:امکان ندارد !

فهمیدم که امکانش ساده است؛مخصوصا اگر مقابل در آپارتمانت بیاستی و کلید در دست داشته باشی اما ندانی الان بیرون آمدی یا می خواهی بروی داخل!

May 16, 2007

دود سیگارت

فقط کافیه توی صورتش فوت کنی تا ته دنیا دنبالت می یاد!


Cigarette

کمی پیام این آگهی آزاردهنده نیست؟
اولش لبخندکی می زنی ولی بعد کمی به آدم بر می خوره.

May 23, 2007

بوسه ای از خدا

این تصویر بر خلاف اینکه در انگلیس کلی جایزه برد و به عنوان آگهی تبلیغاتی" عشق با همه موانع"،معروف شدوبا وجود اینکه در آلمان ایده نوشتن را به یک خواهر روحانی در مورد موارد ممنوعه در کلیساها داد،در ایتالیا ممنوع شد.

kisses from God

رفیقمون در مورد توسکانی طراح این نوع عکس های تبلیغاتی،کلی توضیح داده .اما در مورد موضوع این نوع آگهی هایی که به جای نشان دادن قروقنبیل های یک سری مدل برای تبلیغ لباس یا حتی پیام اجتماعی،کاری می کنند که مغزآدم درگیر شود،کمی تردید دارم.

اگر اهل تبلیغات هستید،می توانید مرا دراین سردرگمی کمک کنید؟

ما چقدر اجازه داریم از ماجراهای اجتماعی ممنوع و غیرممنوع در تبلیغات استفاده کنیم؟

اگر به عنوان عکاس یا طراح تبلیغات بخواهی سندی از موقعیت فعلی جامعه در سیاست یا مذهب بسازی و از آن به عنوان یک برچسب برای بازار استفاده کنی،می توانی تاثیرگذار باشی؟

یعنی می توانی به اندازه یک عکاس مستند اجتماعی یا روزنامه نگار برای تغییرات مفید باشی یا اینکه پیامت رنگ و بوی تجاری دارد ومورد اعتماد نیست؟

کمی بیشتر دراین زمینه:

نگه داشتن مخاطب-حمیدرضا
حاج حسین و پسران و بنتون-منصور

July 9, 2007

باز هم چیزی از این پولیتزرعکاسی مانده که نمی دانیم؟

جواب های رضا دقتی ،جهانگیر رزمی و توضیح جاشوا،کمی از حرف های درگوشی را در مورد جایزه پولیتزرایرانی،رو می کند اما رفیق شاید باز هم باید همین روش روزنامه نگاری تحقیقاتی را ادامه بدهی ...
شاید قصه تمام نشده باشد.

August 13, 2007

تاریخ را خودت بساز

از لی که خرید کنید، یک کتابچه کوچک پرازعکس توی کیسه می‌گذارند که روی آن نوشته " تاریخ را بساز".


lee


Lee با این کتابچه کوچک بخشی از کمپین " تاریخ خودت را بساز " با عکس‌های سیاه و سفید به مشتریانش معرفی می‌کند.

این کمپین یک مسابقه عکس و کلمه است که از مردم می خواهد برای اینکه از ذهنیات و تجربیات خودشان آثاری برای نسل‌های بعدی بگذارند، شروع به عکاسی از زندگی روزمره خود بکنند.

پنجاه هزار یورو جایزه بهترین داستان تصویری‌ست و عکس‌های منتخب در بهترین مجلات مد سراسر دنیا منتشر می‌شوند.

با دیدن عکس‌های منتخب در این کتابچه که بیشتر جوانان گرفته‌اند، متوجه دلیل تاکید نویسنده مقدمه می‌شوید که مدام گفته فقط به دوروبرتان نگاه کنید و از لذت‌ها، روابط، شخصیت‌ها، دوستان، رنگ‌ها و زندگی معمولی خودتان به عنوان سوژه استفاده کنید.

خوشبختانه دراین یک مورد محدودیت جغرافیایی وجود ندارد و فعلا اسمی از محورهای شرارت برده نشده. فکر می‌کنم بهترین شرایط باشد برای نشان دادن چهره واقعی ایران و زندگی معمولی جوانان ایرانی که جنس تفریح و سرگرمی‌شان با خیلی از جوانان در عکس‌های چاپ شده این کتابچه، متفاوت است.

کامنت خودم برای خودم: با این امید که عکسی از زن چادری در حال عبور از کنار دیوار یا زیر بیلبورد در این کتاب چاپ نشود

September 21, 2007

عکاسی کلیشه‌ای مد که حالت را بد نمی‌کند

وقتی می‌خواهی از مراسم مد عکس بگیری، دیگر باید چه زاویه و نگاهی داشته باشی که کلیشه‌ای نباشد؟ می‌خواهی در عکس نشان دهی مدل‌ها چقدر زیبا هستند یا لباس‌ها چقدر خاص‌اند یا تو چقدر حرفه‌ای هستی که می‌توانی عکس را از پشت یک لیوان آب یا بادبزن یک تماشاگر یا در حال کله‌معلق زدن بگیری؟

lemoniez
هفته مد لندن/تابستان 2007/ تایم

وقتی هم ساده و راحت عکس می‌گیری به نظر می‌رسد شده شبیه همه عکس‌های کلاسیکی که از هفته مد گرفته‌اند. برای اینکه همان حرف قدیمی را با تصویر خودت بگویی، چه انتخابی داری؟

turning heads

تایم در شماره اخیرش عکس‌هایی از هفته مد لندن دارد.عکس‌های شاهکاری نیستند اما مرا به این فکر انداختند، در این روزگار که دیگر حالت از دیدن عکس‌های تکراری و کلیشه‌ای مد به هم می‌خورد، هنوز هم کسانی هستند که ساده عکس می‌گیرند.

یعنی طوری کار می‌کنند که از قر و قنبیل لنز و بازی‌های دوربین خبری نباشد؛ عکاس منتظر شده تا حسی، اتفاقی، لرزشی یا ترکیبی روی صحنه شکل بگیرد و همان را دریابد.
عکس‌ها را که ببینید چیز زیاد جدیدی دستگیرتان نمی‌شود اما حداقل، رنگ و نور و کش و قوس صحنه در کنار مثلا حرفه‌ای بازی‌های عکاس روی اعصابتان، کت واک نمی‌رود.

October 5, 2007

Hungry Planet

بخش سوم گزارش تصویری "غذا" با عنوان "سیاره گرسنه" در تایم آمده. به نظر نمی‌رسد این بخش خلاقیت خاصی داشته باشد.

با تصویر همیشگی از زن عرب در حال آشپزی .

Arab
Dubai, United Arab Emirates: Stovetop Recipe / A mother prepares lunch in a kitchen building separate from her family's home. She is covered from head to toe, as she would be in public, because she is entertaining guests from outside her family

و همان تصویر ثابت از چینی‌هایی که هر جانداری می‌تواند خوارکشان باشد.

china
Beijing, China: Snack Tray/ From left: skewered sea horses, cicadas and silkworm pupae are sold at a street market in Beijing

پروژه اول و دوم این گزارش تصویری به نظر خیلی قوی‌تر و اصولی‌تر می‌آید، اما حداقل اتفاقی که در این تصاویر به خصوص بخش سوم افتاده، سادگی عکس‌ها و البته تکنیک عکاسی‌ست.

نمی‌دانم اگر این پروژه را بخواهند در ایران هم ادامه دهند و مثلا از بعضی عکاسان وطنی بخواهند از سفره ایرانی عکس بگیرند، بازی‌های لنز و بزرگ‌نمایی لیوان دوغ و فوکوس روی قاشق مرصع‌ پلویی که تا حلق خورنده، دنبال می‌شود... چقدر شبیه دید ساده و راحت بقیه عکاسانی خواهد بود که در این پروژه همکاری کرده‌‌اند.

November 15, 2007

این‌جوری عکس نگیر.. ایران، این شکلی نیست

به‌خدا دلیلی نداشتم برای قاط زدن تا اینکه این عکس هیلاری کلینتون را که برادرمان الکس تهرانی گرفته، دیدم.

عکس‌هایش را دنبال می‌کردم ولی نمی‌دانستم این اواخر ایران بوده. عکس‌های ایرانی برادر الکس، بار دیگر رگ غیرتم را به اندازه طناب زد بیرون... آقا...برادر..مستر تهرانی ... تو که از کلاس رقص اینوری‌ها اینطور با حوصله عکاسی می‌کنی و البته دلت نمی‌خواهد زیادی هم به این زنان رقصنده نزدیک شوی... تو دیگر چرا باید عکس‌هایت از تهران، زنان چادری باشد در حال عبور از کنار نقش روی دیواری پراز عکس شهید و روحانی؟

تو که عکاسی را در سفر یاد گرفته‌ای و بهترین عکس‌هایت را مدیون پروژه‌هایی می‌دانی که در کشورهای مختلف به وجود آمده‌اند، در همین تهران یک پارتی این شکلی نرفتی که ببینی دختران ایران چه می‌پوشند و چطور زندگی و عشق و حال می‌کنند؟

next generation Iran
نام عکاس را پیدا نکردم.کسی می‌شناسد؟

هیچ‌کسی دست تو را نگرفت تا به یکی از این نمایش‌های مد مختلط بروی و دهانت باز بماند که نسل جدید ایرانی غرب را کشیده همینجا توی دل مهمانی و شوی لباس و در خانه خودش قورت‌اش داده؟

mode Mix Tehran
عکاس؟

در ایرانی که خودتان می‌گویید مهمان‌نوازی و البته خارجی‌نوازی‌اش بی‌نظیر است، کافی‌ست بخواهید؛ همیشه کسی هست شما را ببرد جایی که جوانان نوشیدنی الکلی می‌خرند یا جایی که شب تا صبح پایکوبی است و اکس و رقص نور و موسیقی...
کافی است بخواهید تا شبیه همان کلاس رقص را پیدا کنید، هرچند عرفانی‌اش را! اینجور جاها تصویر زنان متفاوتی را خواهید دید..

Dervish  dance Tehran
عکاس؟

کافی است بخواهید...پس چرا عکس‌هایتان از ایران هسته‌ای هنوز چیزی است که حال خود ایرانی جماعت را به‌هم می‌زند؟

خدا وکیلی مشکل از خود عکاس‌هاست یا رسانه‌شان؟ یا دیدی که باید قالب شود؟ یا تصاویری که در ذهن مخاطب غربی ساخته شده و حالا حالاها باید بماند؟

March 25, 2008

آرامش در حضور پرندگان


فکر می‌کنم ارتباط آرامش پرندگان در فضای شهری اینوری‌ها به آدم‌های آرام و راحتش برمی‌گردد.
هنوز کودکی را ندیده‌ام که برای پرنده‌ها با هیجان پا به زمین بکوید تا پرواز ترسان آنها را با ذوق نگاه کند.

family with birds

شاید من ندیده‌ام، اما تا همین‌جا به این جواب رسیده‌ام چرا سگ سیاه همسایه‌مان یا گربه ملوس روبه‌رویی همیشه ناآرام بودند و آماده حمله و به هیچکس اعتماد نداشتند.

پسر همسایه بر سر سگش‌ فریاد می‌کشید و هر روز و شب با خشم، پدرسگ صدایش می‌کرد، گربه همسایه دیگر هم که با لگد از خانه بیرون انداخته می‌شد تا صاحبش کمی تنها بماند. زوزه و ناله صداهای مشترکی بود که از خانه آنها بیرون می‌زد.

اینجا اما بچه‌ها یاد می‌گیرند چگونه با صبر بایستند تا پرنده به دست‌های کوچکشان اعتماد کند و نان را از کف دست آنها نوک بزند.

پرنده‌ها هم یاد می‌گیرند باید به "آدم‌های آرام" اطمینان داشته باشند.


April 3, 2008

میانه‌حال

بگو که خوبی
آرامی
سرحال و قبراق

بنویس که نوای سازدهنی‌ات هنوز معجزه می‌کند

بگو که تنتنه و غوغای حضورت هنوز شور می‌آفریند

فریاد بزن
که هستی
آرامی
سرحال و قبراق

بگو که زمین ما فقط یک خورشید دارد

14 فروردین

birds rest

***

اجرای دوباره آهنگ معروف "درحال‌وهوای عاشقی "( ساخته اومه‌باشی شیگرو) با سازدهنی در فیلم My blueberry nights به نام "تم یومجی"




About عکس

This page contains an archive of all entries posted to آزاده عصاران in the عکس category. They are listed from oldest to newest.

شعر is the previous category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33